El’s zangfeuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 5)

Daar gaat de trein!

 

Heb jij wel eens zin om heel hard te schreeuwen?
Heb jij wel eens zin om heel hoog te piepen of heel laag te brommen?
Ik ook!!

Als kind leren we het soms af, maar onze stem en stemimpuls liegen nooit.
Onze stem wil ontladen, stoom afblazen, uiting geven aan, op avontuur…
De stem loopt namelijk voorop in het rijtje van onze gevoelens.
Het is de locomotief waaraan de vele wagonnetjes hangen.

Die wagonnetjes zijn onze gevoelens. Ze hebben allemaal een eigen startmotortje en willen soms opeens aan het rijden slaan.
Als de locomotief, de voortrekker, de stem, dan in beweging komt, botst er geen enkele wagon op de ander. De wagonnetjes kunnen dan goed uit de voeten, gevoelens stromen, je lijf reageert. Daar knapt de hele trein van op.
Hoe mooi is dat uitgekiend!

Ja Stem, dat ben jij: de locomotief die naar behoefte de hele trein zonder botsing in een mooie soepele beweging houdt.

Ken je dit liedje?
“Chauffeurtje mag ik mee, mag ik mee met jou? Ja Juffrouw, ja juffrouw.”
Ik zal het voor je zingen…
Als jij dan mee in beweging komt, wordt jij je eigen organische reactie van gevoel, klank en energie en rijdt jouw eigen locomotief: Tuuuuut tuuuuuuuut! (Hoor je ‘m?)

Dat is zo bevrijdend voor je lijf, je ziel, je hoofd. Jongens, laten rijden dus die locomotief.
Chauffeurtje mag ik mee met jou? JA, juffrouw! JAAAAAAAHHHHHH

 

Meer lezen:

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 3: Huppelend zingen

El’s zangfeuilleton deel 4: En opeens klinkt het als een klok