Terug in je hok, El!

Wat heerlijk, er is weer even tijd om te schrijven. De laatste tijd gebeurt hier veel op persoonlijk vlak  wat mij uitnodigt dichtbij mijzelf te blijven.  Ik heb daarom net besloten te stoppen met een tekencursus, die bedoeld was ter ontspanning, maar waar ik vreselijk rebels en opstandig van werd.

‘Voordat ik de hele groep aansteek, moet ik echt maken dat ik wegkom’, dacht ik vorige week.  ‘Terug in je hok, El’ dacht ik de week ervoor, toen ik vreselijk hard moest lachten terwijl iedereen  keurig stil en geconcentreerd aan het werk bleef.
Nee, het ligt niet aan de juf. Die is heus aardig en op haar manier heel kundig. De cursus zelf steekt ook prima en gedegen in elkaar, chapeau! De locatie is heerlijk, niets mee mis. Maar oepsie, dit is niks voor mij!!
Ik kan niet in een hokje worden gestopt drie uur lang. Ik kan niet tekenen met mijn hoofd. Ik kan niet stil zitten ook. Ik ben op zoek naar een kliederatelier!

Iets anders opstandigs:  volgende week mag ik een bezoek brengen aan de kaakchirurg. Ik ben nog aan het wisselen en mijn laatste melktand gaat naar ik vermoed binnenkort uitvallen. Een nieuwe tand komt door.  Je gelooft het niet? Het is echt waar.
Om dit allemaal in goede banen te lijden, moet er nu ergens anders een tand verdwijnen, die als wijze raadgever blijkbaar al heel mijn leven in mijn mond verborgen ligt. Als dit hele spektakel achter de rug is, ben ik wellicht een stuk wijzer, of ben ik niet goed wijs geweest en had ik die verborgen tand gewoon moeten laten zitten. Het voelt voor 50% goed en voor 50% ‘vagelijk niet oké’.
Het kan overigens nog zo zijn dat ik na een gesprek met de kaakchirurg rechtsomkeer maak. Ik vertrouw in deze dus op de kennis en kunde van de arts, mits ik bij het bezoek aan hem een grote nee voel, want dan draai ik alsnog subiet om!

Je hoort het, er sluipt steeds meer rebellie mijn turbulente leven binnen en dat voelt meer dan goed. Wat is het dan super leuk als ik op zaterdag met een heerlijke groep topsporters van Kijken met je Ziel mag werken. We huppelen alle ballast van onze historie eruit en zeggen ‘hoera’ tegen het Universum, als we onze exacte interne aansturing gaan voelen. Het is de tool die ons helpt door ons leven heen te navigeren en dit leven te masteren.
Nu nog even nadenken hoe om te gaan met de 50% – 50% keuzes. Daar heb ik nog geen oplossing voor helaas. Je ziet het leven blijft een balanceren en zoeken naar het midden. Wat we niet oplossen, moeten we dan toch maar liefdevol omarmen en accepteren.
In overgave met wat is, hul ik mij dus nu in een zacht roze dekentje. En och, dat is eigenlijk ook best heerlijk!

Lees meer