Category Archives: El’s zangfeuilleton

El’s zangfeuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 5)

Daar gaat de trein!

 

Heb jij wel eens zin om heel hard te schreeuwen?
Heb jij wel eens zin om heel hoog te piepen of heel laag te brommen?
Ik ook!!

Als kind leren we het soms af, maar onze stem en stemimpuls liegen nooit.
Onze stem wil ontladen, stoom afblazen, uiting geven aan, op avontuur…
De stem loopt namelijk voorop in het rijtje van onze gevoelens.
Het is de locomotief waaraan de vele wagonnetjes hangen.

Die wagonnetjes zijn onze gevoelens. Ze hebben allemaal een eigen startmotortje en willen soms opeens aan het rijden slaan.
Als de locomotief, de voortrekker, de stem, dan in beweging komt, botst er geen enkele wagon op de ander. De wagonnetjes kunnen dan goed uit de voeten, gevoelens stromen, je lijf reageert. Daar knapt de hele trein van op.
Hoe mooi is dat uitgekiend!

Ja Stem, dat ben jij: de locomotief die naar behoefte de hele trein zonder botsing in een mooie soepele beweging houdt.

Ken je dit liedje?
“Chauffeurtje mag ik mee, mag ik mee met jou? Ja Juffrouw, ja juffrouw.”
Ik zal het voor je zingen…
Als jij dan mee in beweging komt, wordt jij je eigen organische reactie van gevoel, klank en energie en rijdt jouw eigen locomotief: Tuuuuut tuuuuuuuut! (Hoor je ‘m?)

Dat is zo bevrijdend voor je lijf, je ziel, je hoofd. Jongens, laten rijden dus die locomotief.
Chauffeurtje mag ik mee met jou? JA, juffrouw! JAAAAAAAHHHHHH

 

Meer lezen:

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 3: Huppelend zingen

El’s zangfeuilleton deel 4: En opeens klinkt het als een klok

 

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 4)

 

En opeens klinkt het als een klok.

 

Ja, je gelooft het of niet, maar telkens als we met een nieuwe groep mensen in het vrolijk avontuur dat zingen heet stappen, hoor je mensen zeggen:

Ik kan niet zingen hoor.

Ik klink niet.

Hou ik wel toon?

Hoe magisch mooi is het als we, na een warming up en dwalend langs de diverse speelse wendingen van zang en muziek, steeds spontaan uit het moment ontstaan, na nog geen half uur al de eerste klingelende zangklokjes horen?

Het gebeurt gewoon! Steeds weer.
En ik word er steeds zo blij van. Ben stiekem nog steeds verwonderd dat dit zo werkt. Wat o zo spannend leek van te voren wordt een natuurlijke vanzelfsprekendheid.

Het geheim is uit het verstand te stappen en naar het gevoel te gaan.
Geen tijd nemen om te denken en te oordelen.
Gewoon doen jongens: Zingen!

Een stem is als de spiegel van de ziel en kan op allerlei manieren klinken: prachtig toch? Daar zijn geen regels voor. Zeker niet als het om jouw eigen pure stem en jouw beleving gaat.

Nee, we hoeven geen voorstelling te geven, we mogen het zelf beleven.
Als je zingt voor je beroep of voor de luisteraar, dan is dat een hele andere tak van sport en een vak apart. Dat is een bijzonder specialisme, dat is van een andere orde. Ik ken ze en heb enorme bewondering voor ze: de mensen die gezegend zijn met een gouden strot en de discipline en zelfkennis hebben dit voor ons als luisteraar te ontwikkelen. Ze zijn een groot geschenk voor ons. Wij mogen van hun hemelse klankentaal genieten. Bless them!

Maar wij, jij en ik, zingen vooral voor onszelf. Wij zijn gewoon de kinderen die weer buiten spelen en ons eigen liedje zingen, gewoon omdat dat van nature in ons mensen zit en we gevoelens willen laten stromen.

zingen

Maar let op mijn woorden, ook dat zal de ander raken, zeker en vast. De ander gaat zien en voelen hoe bevrijdend en heerlijk dat is: te klinken als een klok, een feestklok!

Houd je oren en neus open, je voeten zullen trappelen van plezier.

Ja, we gaan weer lekker zingen!

 

Zin in zingen? Kijk eens bij:

Zingen en meer of Zanggroep Puur.

 

Meer lezen:

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 3: Huppelend zingen

El’s zangfeuilleton deel 5: Daar gaat de trein!

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 3)

 

Huppelend zingen

 

Het past me niet meer, zingen in een koor. Tenminste niet in een gewoon koor. Ik spring en huppel teveel. Ook als ik zelf voor een koor sta, moet het heel authentiek voelen en moet ik alle kanten op kunnen. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn en de ruimte kunnen nemen en vinden.

Dat begint dus bij mijzelf. Ik wil bezield raken!

Ik pas niet in een strak uitgedachte vorm.
Vroeger mikte ik op prachtige uitvoeringen, optredens en festivals. De uiterlijke vorm werd vaak belangrijker dan de weg ernaar toe. En geloof me, ik heb die weg vaak afgelegd. Er zijn wat peentjes gezweet en er hebben wat zenuwen door de kelen gegierd tijdens de vele optredens en uitvoeringen die de planken op gingen. Over gierende stembanden gesproken, wowo: Lees El’s zangfeuilleton, deel 1

 

Het was leuk, zeker! Ik heb er geen moment spijt van en heb er ook van genoten. Ik heb er enorm veel van geleerd, maar sinds een paar jaar wil ik het anders. Ik begin het glashelder te zien en te voelen.
Het is een zingen waarbij jij en ik geïnspireerd raken, bezield, blij en vrij worden van binnen. Ik wil naar de authentieke zangbeleving, waarbij het publiek niet het belangrijkste is, maar de zangers zelf in het licht komen te staan.

We hoeven niet te voldoen aan de mening van de toeschouwer, we gaan een stap verder. We zullen stralen van binnenuit.
Het grappige is dat de toeschouwer dan opeens zo geraakt kan worden, dat deze gewoon wordt meegenomen in wat er gebeurt. De toeschouwer kan voelen wat er gebeurt, horen en zien. De toeschouwer gaat dan vanzelf meedoen.
Zingen is geluid, trilling, frequentie, is energie die stroomt. Daar kun je niet aan trekken en niet tegenaan duwen. Planningen en deadlines gaan overboord.

We komen in het ware moment, daar waar het gebeurt. Zo krijgt een klank diepte en waarachtigheid. Zo raken we met een lied onszelf, elkaar en de wereld aan.
Je kunt die energiestroom gaan voelen en erop meegenomen worden, gaan mee stromen, gaan meezingen.

Dat betekent dat je er ten volle gefocust in moet stappen, in het moment zijn dus. Dat is wat ik vurig claim van mijn zangers: focus en in het moment zijn.

Centeren in jezelf, in jouw kracht gaan staan en dan in verbinding met jezelf en je medezangers zingen!!

Heerlijk, dan raakt het hoofd leeg en ben je alleen nog maar lied en klank.
Ja, een goed plan, dat is het!

Huppelend zingen noem ik het.

Zingen wordt zo een levenselixer.

 

zingen

 

Lees meer: 

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 4: En opeens klinkt het als een klok

El’s zangfeuilleton, deel 5: Daar gaat de trein!

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 2)

Van Gospelgloed en ander vuur

De gospelgloed is toegeslagen en meer dan ooit.
Een tijd geleden volgde ik een gospelworkshop. De les pakte heel anders uit, dan ik van te voren had bedacht. Ik raakte ter plekke niet geïnspireerd en was daar behoorlijk van van slag. Ik zag bij veel mensen het ware gospelvuur, maar bij de inspirator van dit gebeuren, kon ik de innerlijke vlam niet zien uitreiken tot de hemel. Het vertelde me meer dan ooit hoe belangrijk het is, dat we niet op slot zitten als we zingen.

Ik had een paar weken nodig om alles voor mezelf te plaatsen, te zien en te begrijpen. Mijn eigen missie met betrekking tot zang- en stemwerk werd met stappen opeens glashelder. Om het allemaal op een rijtje te krijgen, moest ik er wel even tussenuit. Zo zou ik de knoop kunnen ontwarren.
Mijn mental coach had me dat aangeraden. Ze zag al, voordat ik het door had, dat ik die vlam zelf juist heel hoog de lucht in wilde gooien en mensen wil tonen hoe je al zingend van de aarde naar de hemel kunt reiken en innerlijk bevrijd raakt.

Nou, een korte retraite en escape uit de hectiek van al mijn passievolle werk leverde heeeeeel wat op. Enne…ik had er maar één hele dag voor nodig om het helder te krijgen. Bovendien had ik opeens vele verhaaltjes op papier.
Nu weten jullie meteen waar El’s zang-feuilleton het levenslicht zag, hoera!

Ik was het even vergeten. In de drukte van al mijn andere missievolle werk, had ik bedacht dat ik het zingen maar op een laag pitje moest gaan zetten.
Oh oh, bedacht maar niet doorvoeld!!

Maar jongens, dat gaat helemaal niet.  Dat zingen kan niet op een lager pitje.
O jee, nu gaat de vlam er dus pas echt goed in.

Allerlei herinneringen en reflecties van mijn ziels-verwarmende en ziels- herkennende ervaringen kwamen tijdens deze korte retraite bovendrijven.
Alle kennis en muziekervaring begon zich te bundelen in mij.

Opeens voelde en zag ik mijzelf weer staan. En Hoe!!

Als 18 jarige stond ik als solist tijdens de gospel-mis bij aanvang van Jazz in Juketown in een bomvolle kerk met een swingende band en vloog ik voor het eerst van de aarde, door het dak heen, naar de hemel. Ik zong daar de gospel: “To my father’s house”. Daarmee was het hek voorgoed van de dam!

Wie kon toen beseffen dat dat lied als een rode draad door mijn leven zou gaan lopen en ik door de jaren heen vele malen zou soleren met dit lied binnen gospelgroepen, tijdens grotere en kleinere happenings.
Andere nummers met passie en vuur  volgden. “Let the sun shine” kwam op LP en ik zong de solo. Ik zong in één keer mijn partij in, terwijl het koor en de band nog uren te zwoegen hadden in de studio voor de rest oké was. Ik zat toen ook echt ‘In het moment‘… waaaahhh.

Jaren later stond ik op het openingsfestival van Jazz in Juketown op het grote podium van het Theater aan de Parade in Den Bosch (het heette toen nog het casino) en zong ik mijn eigen sterren van de hemel met “The boy from New York city”. Flanerend tussen een haag van knappe mannen door, bewoog ik zingend en swingend naar voren het podium op. Tjonge wat kreeg ik daar een energie van.

Later in de tijd waren er CD opnames en stond ik weer voorop.
Ik had inmiddels ook al vele jaren mijn eigen band en vocalgroep waar ik voor stond en in mee zong. En er waren andere koren en groepen.

Het kon niet anders, ik was zo zingen en muziek.
Vanaf mijn 18e jaar tot nu: het ging maar door, en dan sla ik voor het gemak maar even over, dat ik daarvoor ook al lang zong. Als 12 jarige kreeg ik zelfs een solo in een live televisie-uitzending. Ik was toen zo zenuwachtig, dat ik een couplet oversloeg en de ondertiteling van de tekst op TV dus niet meer klopte.
Ook toen al gaf ik er een heel eigen draai aan.

Zo komt het, al mijmerend en terug voelend, dat ik erachter kom dat ik nog lang niet klaar ben met muziek en zingen. Vanaf mijn 18e jaar tot nu non stop werkzaam als dirigent en choreograaf, wil ik nu nog meer dan voorheen een inspirator zijn en het vuur en de beleving van zang uitdelen. En voor mij mag het eigengereid anders: Ja jongens, ik maak van zingen een levenselixer!

Lees meer in

El’s zangfeuilleton, deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt
E
l’s zangfeuilleton, deel 3: Huppelend zingen
El’s zangfeuilleton, deel 4: En opeens klinkt het als een klok
El’s zangfeuilleton, deel 5: Daar gaat de trein!

P.s. Nieuwsgierig naar mijn mental coach? Ze bestaat echt en heet Margarita Galen. Ze heeft me weer leren lopen, bewegen, voelen en nog veel meer. Ja, we moeten de wijsheid ergens vandaan halen toch?  Dank je wel, Margarita!

 

levenselixer

Zin in zingen? Kijk eens bij:

Zingen en meer of Zanggroep Puur

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer (Deel 1)

Help ik ben mijn stem kwijt!

 

Een gebroken stem
Een krakende stem
Een gierende stem
HELP IK BEN MIJN STEM KWIJT

Herken je het?

Vroeger was ik ook wel eens mijn stem kwijt. Ik kon gewoon niet meer praten. Toen wist ik nog niet waar het door kwam.
Ik kwam onlangs zo’n stem weer tegen. Een gebroken stem. Een stem volledig ‘uit haar toon’. Een stem die niet meer kon zingen. Ik schrok ervan. Ik herinnerde me weer ten volle wat dat betekent en wat de ziel dan zegt.
Een gebroken stem vertelt, dat emoties niet stromen. Een wervelende massa van gevoelens in de hartstreek kan niet naar buiten: Het hart in een harnas verpakt, energie met een deksel erop. De deksel, de stembanden, houden op hun eigen manier de energie, de stroom, de beweging tegen.
We zeggen niet voor niets: “Er schiet een brok in mijn keel”. Er borrelt dan iets diep vanuit je lijf op, een gevoel dat eruit wil.
De stem kan al die opgekropte spanning niet meer aan en zingt dan zo haar eigen lied: “Ik wil het niet, ik voel het niet, ik wil het niet voelen…klaboenggggg, deksel erop!!” Zelfs de ogen praten mee. Ze raken  hun glans kwijt en raken net als de stem dof en afgeschermd. De stem en de ogen, het zijn de spiegels van de ziel.

We hebben vele kringspieren in ons lichaam, ze kunnen openen of (af)sluiten. Dat gebeurt o.a. rondom de stem en rondom de ogen. Ik kan er een heel technisch verhaal aan wijden, maar we houden het simpel.

Hoe heerlijk is het je stem te bevrijden van deze beknelling, rem, blokkade? Hoe heerlijk is het je gevoel haar ware vrijheid en ruimte terug te geven?
Ik zing elke dag, ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt al jaren en jaren lang.
Ik beleef elke dag mijn eigen bevrijding. Als we bevrijd en met plezier zingen gaan emoties stromen, verwerken we, ruimen we spanning op, komen we in contact met onszelf, met onze eigen energie. We worden er gelukkig van, vrij en blij. We noemen het stembevrijding, maar voor mij is het veel meer dan dat, het is gevoelsbevrijding en al zo oud als de mensheid zelf.

Het is niet moeilijk, het is een kwestie van doen. Uit het verstand stappen, uit de prestatie stappen ook, en naar het gevoel toe gaan. Een lied is een groot geschenk: het rijkt ons altijd een gevoel aan. We hoeven het maar op te pakken en te herkennen en dan…Zingen maar!!
Als we een lied vanuit het gevoel durven beleven, gaan we bezield zingen en raakt onze stem vanzelf bevrijd, telkens en telkens weer. De klank wordt prachtig en heel uniek.

Snap je het?
Benader het vooral niet technisch en vanuit het verstand.
Zing, beleef en geniet! Dan wordt zingen een levenselixer.

Wordt vervolgd!

Lees verder in:

deel 2 van El’s zangfeuilleton: Van Gospelgloed en ander vuur

deel 3 van El’s zangfeuilleton: Huppelend zingen

deel 4 van El’s zangfeuilleton: En opeens klinkt het als een klok

deel 5 van El’s zangfeuilleton: Daar gaat de trein!

levenselixer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zin in zingen? Kijk eens bij:

Zingen en meer of Zanggroep Puur