Tag Archives: gevoelens

Licht van binnen

Ik begon van binnen te schitteren.
De waterdruppel werd een lichtveld, een ster.
Ik zat er middenin.
Ik raakte verlicht van binnen.

Dinsdagochtend begint de dag met schrijftijd. Werktijd voor jullie. Daarin worden nieuwe projecten geboren en ontstaan verhalen. Fris opgestaan en nog onbeladen van de dagelijkse beslommeringen heeft mijn brein dan alle helderheid en focus op jou en de nieuwe tijd.

Wie zijn wij? Waar komen wij vandaan? En sterker nog: waar gaan wij naartoe? Het zijn vragen die in de diepte van mijn ziel opborrelen, als ik levensplezier het levenslicht toon en je laat zien hoe je wakker en in het nu komt te staan.

Ik heb gisteren weer een volle dag gehad met mensen die willen weten, willen zien, zelf door het leven willen navigeren. Grote en kleine mensen met hun vragen en vaker nog met hun niet uitgesproken vragen. Gevoelens, innerlijke massa’s die verstillen, stollen van binnen, waardoor de mens niet meer weet waar ze zelf blijft in het geheel. Mens-zijn is een zoektocht.

Goed, met mijn brein dus op ‘fris en helder’ schrijf ik in de vroege ochtend ingevingen en beelden uit, die door mijn levensdagen heen naar me toe komen.
Zo zag ik gisteren een blaadje. Eén van de velen die van de bomen vallen nu het herfst is in Nederland. Het blaadje droeg een dauwdruppel. Ik legde het blaadje op mijn hand en wat schets mijn verbazing? De dauwdruppel steeg op van het blad en werd een helder waterbolletje. Ze dreef omhoog de lucht in tot ze veranderde in een spikkelsster. Een lichtpunt met uitlopers. De ster werd lichter en lichter en het begon in mijn brein te schitteren. Het was wezenlijk, echt en zo helder licht. Kun je je dat voorstellen? Ik kreeg zomaar het gevoel dat ik die dauwdruppel was. Toen ik dat eenmaal besefte, werd ik enorm blij van binnen.

Imaginair, ja, daar begint het toch.

Onze verbeeldingskracht is ons grootste goed. Het is eindeloos en niet te koop, voor geen miljoen.
Als je hem in beeld hebt – die verbeeldingskracht, kun je hem zien? –  koester hem dan, voed hem en laat hem groeien, want daar ligt de expansie van het brein.
En weet je, expansie van dat brein hebben we nodig, oh zo nodig, tezamen met een verlicht gemoed, om multidimensionale wezens te worden. Dat klinkt groots nietwaar? Het is ook grootst. Kijk maar!

Dank je wel blaadjes op de aarde en waterdruppels als de dauw. Dank voor die ene seconde op mijn dag dat ik mocht opstijgen. Het maakt alles goed. Ik voel me licht van binnen.

Fijne dag nog, El.

El’s zangfeuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 5)

Daar gaat de trein!

 

Heb jij wel eens zin om heel hard te schreeuwen?
Heb jij wel eens zin om heel hoog te piepen of heel laag te brommen?
Ik ook!!

Als kind leren we het soms af, maar onze stem en stemimpuls liegen nooit.
Onze stem wil ontladen, stoom afblazen, uiting geven aan, op avontuur…
De stem loopt namelijk voorop in het rijtje van onze gevoelens.
Het is de locomotief waaraan de vele wagonnetjes hangen.

Die wagonnetjes zijn onze gevoelens. Ze hebben allemaal een eigen startmotortje en willen soms opeens aan het rijden slaan.
Als de locomotief, de voortrekker, de stem, dan in beweging komt, botst er geen enkele wagon op de ander. De wagonnetjes kunnen dan goed uit de voeten, gevoelens stromen, je lijf reageert. Daar knapt de hele trein van op.
Hoe mooi is dat uitgekiend!

Ja Stem, dat ben jij: de locomotief die naar behoefte de hele trein zonder botsing in een mooie soepele beweging houdt.

Ken je dit liedje?
“Chauffeurtje mag ik mee, mag ik mee met jou? Ja Juffrouw, ja juffrouw.”
Ik zal het voor je zingen…
Als jij dan mee in beweging komt, wordt jij je eigen organische reactie van gevoel, klank en energie en rijdt jouw eigen locomotief: Tuuuuut tuuuuuuuut! (Hoor je ‘m?)

Dat is zo bevrijdend voor je lijf, je ziel, je hoofd. Jongens, laten rijden dus die locomotief.
Chauffeurtje mag ik mee met jou? JA, juffrouw! JAAAAAAAHHHHHH

 

Meer lezen:

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 3: Huppelend zingen

El’s zangfeuilleton deel 4: En opeens klinkt het als een klok

 

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 4)

 

En opeens klinkt het als een klok.

 

Ja, je gelooft het of niet, maar telkens als we met een nieuwe groep mensen in het vrolijk avontuur dat zingen heet stappen, hoor je mensen zeggen:

Ik kan niet zingen hoor.

Ik klink niet.

Hou ik wel toon?

Hoe magisch mooi is het als we, na een warming up en dwalend langs de diverse speelse wendingen van zang en muziek, steeds spontaan uit het moment ontstaan, na nog geen half uur al de eerste klingelende zangklokjes horen?

Het gebeurt gewoon! Steeds weer.
En ik word er steeds zo blij van. Ben stiekem nog steeds verwonderd dat dit zo werkt. Wat o zo spannend leek van te voren wordt een natuurlijke vanzelfsprekendheid.

Het geheim is uit het verstand te stappen en naar het gevoel te gaan.
Geen tijd nemen om te denken en te oordelen.
Gewoon doen jongens: Zingen!

Een stem is als de spiegel van de ziel en kan op allerlei manieren klinken: prachtig toch? Daar zijn geen regels voor. Zeker niet als het om jouw eigen pure stem en jouw beleving gaat.

Nee, we hoeven geen voorstelling te geven, we mogen het zelf beleven.
Als je zingt voor je beroep of voor de luisteraar, dan is dat een hele andere tak van sport en een vak apart. Dat is een bijzonder specialisme, dat is van een andere orde. Ik ken ze en heb enorme bewondering voor ze: de mensen die gezegend zijn met een gouden strot en de discipline en zelfkennis hebben dit voor ons als luisteraar te ontwikkelen. Ze zijn een groot geschenk voor ons. Wij mogen van hun hemelse klankentaal genieten. Bless them!

Maar wij, jij en ik, zingen vooral voor onszelf. Wij zijn gewoon de kinderen die weer buiten spelen en ons eigen liedje zingen, gewoon omdat dat van nature in ons mensen zit en we gevoelens willen laten stromen.

zingen

Maar let op mijn woorden, ook dat zal de ander raken, zeker en vast. De ander gaat zien en voelen hoe bevrijdend en heerlijk dat is: te klinken als een klok, een feestklok!

Houd je oren en neus open, je voeten zullen trappelen van plezier.

Ja, we gaan weer lekker zingen!

 

Zin in zingen? Kijk eens bij:

Zingen en meer of Zanggroep Puur.

 

Meer lezen:

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 3: Huppelend zingen

El’s zangfeuilleton deel 5: Daar gaat de trein!

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 3)

 

Huppelend zingen

 

Het past me niet meer, zingen in een koor. Tenminste niet in een gewoon koor. Ik spring en huppel teveel. Ook als ik zelf voor een koor sta, moet het heel authentiek voelen en moet ik alle kanten op kunnen. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn en de ruimte kunnen nemen en vinden.

Dat begint dus bij mijzelf. Ik wil bezield raken!

Ik pas niet in een strak uitgedachte vorm.
Vroeger mikte ik op prachtige uitvoeringen, optredens en festivals. De uiterlijke vorm werd vaak belangrijker dan de weg ernaar toe. En geloof me, ik heb die weg vaak afgelegd. Er zijn wat peentjes gezweet en er hebben wat zenuwen door de kelen gegierd tijdens de vele optredens en uitvoeringen die de planken op gingen. Over gierende stembanden gesproken, wowo: Lees El’s zangfeuilleton, deel 1

 

Het was leuk, zeker! Ik heb er geen moment spijt van en heb er ook van genoten. Ik heb er enorm veel van geleerd, maar sinds een paar jaar wil ik het anders. Ik begin het glashelder te zien en te voelen.
Het is een zingen waarbij jij en ik geïnspireerd raken, bezield, blij en vrij worden van binnen. Ik wil naar de authentieke zangbeleving, waarbij het publiek niet het belangrijkste is, maar de zangers zelf in het licht komen te staan.

We hoeven niet te voldoen aan de mening van de toeschouwer, we gaan een stap verder. We zullen stralen van binnenuit.
Het grappige is dat de toeschouwer dan opeens zo geraakt kan worden, dat deze gewoon wordt meegenomen in wat er gebeurt. De toeschouwer kan voelen wat er gebeurt, horen en zien. De toeschouwer gaat dan vanzelf meedoen.
Zingen is geluid, trilling, frequentie, is energie die stroomt. Daar kun je niet aan trekken en niet tegenaan duwen. Planningen en deadlines gaan overboord.

We komen in het ware moment, daar waar het gebeurt. Zo krijgt een klank diepte en waarachtigheid. Zo raken we met een lied onszelf, elkaar en de wereld aan.
Je kunt die energiestroom gaan voelen en erop meegenomen worden, gaan mee stromen, gaan meezingen.

Dat betekent dat je er ten volle gefocust in moet stappen, in het moment zijn dus. Dat is wat ik vurig claim van mijn zangers: focus en in het moment zijn.

Centeren in jezelf, in jouw kracht gaan staan en dan in verbinding met jezelf en je medezangers zingen!!

Heerlijk, dan raakt het hoofd leeg en ben je alleen nog maar lied en klank.
Ja, een goed plan, dat is het!

Huppelend zingen noem ik het.

Zingen wordt zo een levenselixer.

 

zingen

 

Lees meer: 

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 4: En opeens klinkt het als een klok

El’s zangfeuilleton, deel 5: Daar gaat de trein!