Tag Archives: instrument

El’s zangfeuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 5)

Daar gaat de trein!

 

Heb jij wel eens zin om heel hard te schreeuwen?
Heb jij wel eens zin om heel hoog te piepen of heel laag te brommen?
Ik ook!!

Als kind leren we het soms af, maar onze stem en stemimpuls liegen nooit.
Onze stem wil ontladen, stoom afblazen, uiting geven aan, op avontuur…
De stem loopt namelijk voorop in het rijtje van onze gevoelens.
Het is de locomotief waaraan de vele wagonnetjes hangen.

Die wagonnetjes zijn onze gevoelens. Ze hebben allemaal een eigen startmotortje en willen soms opeens aan het rijden slaan.
Als de locomotief, de voortrekker, de stem, dan in beweging komt, botst er geen enkele wagon op de ander. De wagonnetjes kunnen dan goed uit de voeten, gevoelens stromen, je lijf reageert. Daar knapt de hele trein van op.
Hoe mooi is dat uitgekiend!

Ja Stem, dat ben jij: de locomotief die naar behoefte de hele trein zonder botsing in een mooie soepele beweging houdt.

Ken je dit liedje?
“Chauffeurtje mag ik mee, mag ik mee met jou? Ja Juffrouw, ja juffrouw.”
Ik zal het voor je zingen…
Als jij dan mee in beweging komt, wordt jij je eigen organische reactie van gevoel, klank en energie en rijdt jouw eigen locomotief: Tuuuuut tuuuuuuuut! (Hoor je ‘m?)

Dat is zo bevrijdend voor je lijf, je ziel, je hoofd. Jongens, laten rijden dus die locomotief.
Chauffeurtje mag ik mee met jou? JA, juffrouw! JAAAAAAAHHHHHH

 

Meer lezen:

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 3: Huppelend zingen

El’s zangfeuilleton deel 4: En opeens klinkt het als een klok

 

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 4)

 

En opeens klinkt het als een klok.

 

Ja, je gelooft het of niet, maar telkens als we met een nieuwe groep mensen in het vrolijk avontuur dat zingen heet stappen, hoor je mensen zeggen:

Ik kan niet zingen hoor.

Ik klink niet.

Hou ik wel toon?

Hoe magisch mooi is het als we, na een warming up en dwalend langs de diverse speelse wendingen van zang en muziek, steeds spontaan uit het moment ontstaan, na nog geen half uur al de eerste klingelende zangklokjes horen?

Het gebeurt gewoon! Steeds weer.
En ik word er steeds zo blij van. Ben stiekem nog steeds verwonderd dat dit zo werkt. Wat o zo spannend leek van te voren wordt een natuurlijke vanzelfsprekendheid.

Het geheim is uit het verstand te stappen en naar het gevoel te gaan.
Geen tijd nemen om te denken en te oordelen.
Gewoon doen jongens: Zingen!

Een stem is als de spiegel van de ziel en kan op allerlei manieren klinken: prachtig toch? Daar zijn geen regels voor. Zeker niet als het om jouw eigen pure stem en jouw beleving gaat.

Nee, we hoeven geen voorstelling te geven, we mogen het zelf beleven.
Als je zingt voor je beroep of voor de luisteraar, dan is dat een hele andere tak van sport en een vak apart. Dat is een bijzonder specialisme, dat is van een andere orde. Ik ken ze en heb enorme bewondering voor ze: de mensen die gezegend zijn met een gouden strot en de discipline en zelfkennis hebben dit voor ons als luisteraar te ontwikkelen. Ze zijn een groot geschenk voor ons. Wij mogen van hun hemelse klankentaal genieten. Bless them!

Maar wij, jij en ik, zingen vooral voor onszelf. Wij zijn gewoon de kinderen die weer buiten spelen en ons eigen liedje zingen, gewoon omdat dat van nature in ons mensen zit en we gevoelens willen laten stromen.

zingen

Maar let op mijn woorden, ook dat zal de ander raken, zeker en vast. De ander gaat zien en voelen hoe bevrijdend en heerlijk dat is: te klinken als een klok, een feestklok!

Houd je oren en neus open, je voeten zullen trappelen van plezier.

Ja, we gaan weer lekker zingen!

 

Zin in zingen? Kijk eens bij:

Zingen en meer of Zanggroep Puur.

 

Meer lezen:

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 3: Huppelend zingen

El’s zangfeuilleton deel 5: Daar gaat de trein!

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer! (Deel 3)

 

Huppelend zingen

 

Het past me niet meer, zingen in een koor. Tenminste niet in een gewoon koor. Ik spring en huppel teveel. Ook als ik zelf voor een koor sta, moet het heel authentiek voelen en moet ik alle kanten op kunnen. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn en de ruimte kunnen nemen en vinden.

Dat begint dus bij mijzelf. Ik wil bezield raken!

Ik pas niet in een strak uitgedachte vorm.
Vroeger mikte ik op prachtige uitvoeringen, optredens en festivals. De uiterlijke vorm werd vaak belangrijker dan de weg ernaar toe. En geloof me, ik heb die weg vaak afgelegd. Er zijn wat peentjes gezweet en er hebben wat zenuwen door de kelen gegierd tijdens de vele optredens en uitvoeringen die de planken op gingen. Over gierende stembanden gesproken, wowo: Lees El’s zangfeuilleton, deel 1

 

Het was leuk, zeker! Ik heb er geen moment spijt van en heb er ook van genoten. Ik heb er enorm veel van geleerd, maar sinds een paar jaar wil ik het anders. Ik begin het glashelder te zien en te voelen.
Het is een zingen waarbij jij en ik geïnspireerd raken, bezield, blij en vrij worden van binnen. Ik wil naar de authentieke zangbeleving, waarbij het publiek niet het belangrijkste is, maar de zangers zelf in het licht komen te staan.

We hoeven niet te voldoen aan de mening van de toeschouwer, we gaan een stap verder. We zullen stralen van binnenuit.
Het grappige is dat de toeschouwer dan opeens zo geraakt kan worden, dat deze gewoon wordt meegenomen in wat er gebeurt. De toeschouwer kan voelen wat er gebeurt, horen en zien. De toeschouwer gaat dan vanzelf meedoen.
Zingen is geluid, trilling, frequentie, is energie die stroomt. Daar kun je niet aan trekken en niet tegenaan duwen. Planningen en deadlines gaan overboord.

We komen in het ware moment, daar waar het gebeurt. Zo krijgt een klank diepte en waarachtigheid. Zo raken we met een lied onszelf, elkaar en de wereld aan.
Je kunt die energiestroom gaan voelen en erop meegenomen worden, gaan mee stromen, gaan meezingen.

Dat betekent dat je er ten volle gefocust in moet stappen, in het moment zijn dus. Dat is wat ik vurig claim van mijn zangers: focus en in het moment zijn.

Centeren in jezelf, in jouw kracht gaan staan en dan in verbinding met jezelf en je medezangers zingen!!

Heerlijk, dan raakt het hoofd leeg en ben je alleen nog maar lied en klank.
Ja, een goed plan, dat is het!

Huppelend zingen noem ik het.

Zingen wordt zo een levenselixer.

 

zingen

 

Lees meer: 

El’s zangfeuilleton deel 1: Help, ik ben mijn stem kwijt

El’s zangfeuilleton deel 2: Van Gospelgloed en ander vuur

El’s zangfeuilleton deel 4: En opeens klinkt het als een klok

El’s zangfeuilleton, deel 5: Daar gaat de trein!

El’s Zang-feuilleton: Zingen is een levenselixer (Deel 1)

Help ik ben mijn stem kwijt!

 

Een gebroken stem
Een krakende stem
Een gierende stem
HELP IK BEN MIJN STEM KWIJT

Herken je het?

Vroeger was ik ook wel eens mijn stem kwijt. Ik kon gewoon niet meer praten. Toen wist ik nog niet waar het door kwam.
Ik kwam onlangs zo’n stem weer tegen. Een gebroken stem. Een stem volledig ‘uit haar toon’. Een stem die niet meer kon zingen. Ik schrok ervan. Ik herinnerde me weer ten volle wat dat betekent en wat de ziel dan zegt.
Een gebroken stem vertelt, dat emoties niet stromen. Een wervelende massa van gevoelens in de hartstreek kan niet naar buiten: Het hart in een harnas verpakt, energie met een deksel erop. De deksel, de stembanden, houden op hun eigen manier de energie, de stroom, de beweging tegen.
We zeggen niet voor niets: “Er schiet een brok in mijn keel”. Er borrelt dan iets diep vanuit je lijf op, een gevoel dat eruit wil.
De stem kan al die opgekropte spanning niet meer aan en zingt dan zo haar eigen lied: “Ik wil het niet, ik voel het niet, ik wil het niet voelen…klaboenggggg, deksel erop!!” Zelfs de ogen praten mee. Ze raken  hun glans kwijt en raken net als de stem dof en afgeschermd. De stem en de ogen, het zijn de spiegels van de ziel.

We hebben vele kringspieren in ons lichaam, ze kunnen openen of (af)sluiten. Dat gebeurt o.a. rondom de stem en rondom de ogen. Ik kan er een heel technisch verhaal aan wijden, maar we houden het simpel.

Hoe heerlijk is het je stem te bevrijden van deze beknelling, rem, blokkade? Hoe heerlijk is het je gevoel haar ware vrijheid en ruimte terug te geven?
Ik zing elke dag, ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt al jaren en jaren lang.
Ik beleef elke dag mijn eigen bevrijding. Als we bevrijd en met plezier zingen gaan emoties stromen, verwerken we, ruimen we spanning op, komen we in contact met onszelf, met onze eigen energie. We worden er gelukkig van, vrij en blij. We noemen het stembevrijding, maar voor mij is het veel meer dan dat, het is gevoelsbevrijding en al zo oud als de mensheid zelf.

Het is niet moeilijk, het is een kwestie van doen. Uit het verstand stappen, uit de prestatie stappen ook, en naar het gevoel toe gaan. Een lied is een groot geschenk: het rijkt ons altijd een gevoel aan. We hoeven het maar op te pakken en te herkennen en dan…Zingen maar!!
Als we een lied vanuit het gevoel durven beleven, gaan we bezield zingen en raakt onze stem vanzelf bevrijd, telkens en telkens weer. De klank wordt prachtig en heel uniek.

Snap je het?
Benader het vooral niet technisch en vanuit het verstand.
Zing, beleef en geniet! Dan wordt zingen een levenselixer.

Wordt vervolgd!

Lees verder in:

deel 2 van El’s zangfeuilleton: Van Gospelgloed en ander vuur

deel 3 van El’s zangfeuilleton: Huppelend zingen

deel 4 van El’s zangfeuilleton: En opeens klinkt het als een klok

deel 5 van El’s zangfeuilleton: Daar gaat de trein!

levenselixer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zin in zingen? Kijk eens bij:

Zingen en meer of Zanggroep Puur