Tag Archives: levensweg

Een levensbezieler in yoghurt-shock

Deze ochtend heb ik mij door een ondernemersontbijt heen gelaveerd met een heerlijk croissantje, een hard gekookt ei en een cappuccino. Ik had me voorgenomen er met smaak voor te gaan zitten en ondertussen hier en daar een geanimeerd gesprekje aan te gaan. Het liep allemaal wat anders.

Aanbeland bij mijn laatste ontbijtonderdeel ‘heerlijke yoghurt met vers fruit’, bleek ik al behoorlijk achter te lopen bij de rest. Ik bleef steken in mijn schaaltje yoghurt, terwijl iedereen al bedrijvig wilde doorstarten met fase twee. Iemand zou een pitch verzorgen en wij mochten luisteren. ‘Mooi’ dacht ik, ‘dan kan ik ondertussen nog even door smikkelen’.

Maar ojee, dat pakte anders uit.
Opeens zaten we in fase drie en keek iedereen mij verwachtingsvol aan. ‘Ja El , nu ben jij als eerste aan de beurt, we gaan het hele rondje af’.
Ik had nog niet helemaal door wat de bedoeling was. ‘Oh, ik moet zelf ook vertellen wat ik doe?’
‘Ja, graag een korte pitch van jou, El. Je hebt twee minuten. Ja inderdaad nu meteen, want er zijn nog vele wachtenden na jou.’

Owwww, jemig, hoe breng je onder woorden wat je doet?
Nee, erger nog, hoe breng ik onder woorden wat ik doe?
Shit, shit, in slechts twee minuten ad hoc en onvoorbereid vertellen wie ik ben en wat ik doe. Ik verslikte me bijna in mijn yoghurt.

Goed oké dan. Komt ie:
‘Ja, uhmmm, hoe ga ik dat nou eens vertellen. Tja, ik doe eigenlijk van álles. Kijk maar eens op mijn website. Ik zing en geef trainingen en adviseer mensen.’
Het woord coach kreeg ik niet eens over mijn lippen, want op één of andere eigenaardige manier krijg ik daar steeds bultjes van.
Al binnen één minuut (knáp van mij, strák getimed) was ik klaar en mocht de volgende.

Mijn innerlijke bespiegelingen volgden daarna, terwijl de ronde zoeff, zoeff doorging.
‘Een volgende keer moet dit anders, El’. Ik bedacht: ‘Dan ga ik gewoon zeggen wat er op mijn kaartje staat en daar plak ik dan wat titels achteraan’. Goed toch?

Nee, want als ik ter plekke ga zeggen dat ik een heldere waarnemer ben, een ziener, een transformator, een lichtende pijl die door energieën heen klieft en mensen optilt naar een nieuw en lichter niveau.
Als ik zeg, dat ik als levensbezieler stromen en stromen mensen ontvang en ze de weg wijs, dat ik ondertussen ook auteur ben, trainer, dirigent, een heldere ziener die haar eigen levenspad bewust creëert.
Als ik zeg dat ik door dimensies heen reis en afstanden doorklief door de ether om licht uit te strooien en liefde terug te brengen naar waar die thuishoort.
Als ik zeg dat ik daar tegenwoordig trainingen over geef en dat dat zooooo gaaaaaaf is om te doen. Dat ik mensen leer vliegen en dat ze er niet genoeg van krijgen. Dat het enthousiasme over wat er metafysisch mogelijk is de 3e dimensie ver, vér overstijgt. Dat we dáár gelukkig van worden, vervúld van raken en nooit meer anders willen…

Als ik dat allemaal zeg met mijn schaaltje verlate yoghurt al lepelend in de hand, dan verklaren ze me voor gek. Er zouden er zich nog meer kunnen verslikken, maar dan in de koffie en de thee. Nee, dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Gelukkig was ik in yoghurt-shock.


Een brok in mijn keel

Hoe is dat, iets met anderen te delen en jezelf laten zien?

De gewone dingen van alle dag uitwisselen, dat is meestal nog gemakkelijk! We hebben houvast aan onze rol of onze taak. We babbelen wat, we doen gewoon ons ding. We komen, we gaan enzovoort….

Maar hoe staat het met ons, als we onze ziel gaan blootleggen? Als we onszelf echt laten zien? Als  we iets gaan vertellen dat zo diep ligt, dat het kwetsbaar is? Dat het liefst vergeten is? Komen we dan nog met gemak uit onze woorden?

Ik niet! Ik zit dan met een brok in mijn keel.

Tranen kunnen vloeien

Tranen kunnen vloeien, waardoor het spreken kan stromen.

Tranen kunnen ook vloeien, omdat je zo overweldigd wordt, door het grote en magistrale dat je ooit overkwam. Dan borrelt er een gevoel van binnen op, waarbij je je blij voelt en groot van binnen tegelijk. Je borst zwelt!

Het is alsof iemand je opeens werkelijk gezien heeft, eerst stiekem gespot, en dan werkelijk echt gezien.

Je wordt opgetild uit het niets en  merkt opeens  dat het ‘goed doet’ dat je er bent.

Met een brok in je  keel..

Ik zou liefst een kei of een steen opzoeken in de vrije natuur en daar bovenop gaan staan.

De zon mag schijnen of de regen vallen, maar ik hef  mijn handen breed op naar de hemel en jubel van binnen, grijns van oor tot oor en roep: Hoera ze hebben me  gezien! Niet jij en ik, nee ZIJ en WIJ daar!

Ik kreeg een opdracht mee

Het overkwam mij en ik moet het gaan vertellen.

Ik ben gespot, ik ben ertussenuit gepikt, ze hebben me gezien. Ik ben herkend en opgetild. Uitgedaagd ook! En….ik kreeg een opdracht mee!

Ga je inzetten voor de mensen op aarde. Ga voelen, kijken en zien. Bewaar  je eenvoud, je integriteit en je humor, maar werk !

Werk hard tot je honderd  jaar bent en vertel, vertel! Want er moet veel gebeuren en velen mogen wakker worden. Je moet het ze vertellen en uitleggen! Vertel het op jouw manier en vertel ook  wat jijzelf wilt vertellen, want wij zijn jij!

Bij een teleseminar

tijdens een lezing of consult,

op een prachtige belevingsmiddag

of tijdens een heerlijke zangavond

hoop ik te ontmoeten en begroeten

en laat ik je zien

wat dat sprongetje van binnen is!

Mijn benen rond de aarde

“Mijn hoofd zit zo vol. Jij trekt de drukte uit mijn hoofd.”

Hij begon te fluisteren:
“El, schrijf dat boek maar. Dan moet je gewoon beginnen met schrijven.”

Ik liet Pepijn groeien. “Kun je het voelen? Je wordt reuze, reuze lang!”
“Ja, ik voel het. Dit ken ik! En dan is het net of ik mijn benen om de aarde heen kan leggen!”

Hij sprak op fluistertoon. Zo’n magische beleving vraagt ook om onze verstilling en om ons respect.

Pepijn van 9 jaar bezocht mijn praktijk. Een wijs man, met een kennis en weten van heel oud, van heel ver en van hier en NU.


Lieve allemaal, wat je zojuist las is zomaar een greep uit mijn praktijk.

Ik ontmoet mensen van 0 tot 100 jaar en kan met hen spreken als gelijken.
Waarom? Omdat we op een level praten, waarop we elkaar herkennen.

Mensen zeggen vaak: “El, bij jou kom ik thuis. Het is net alsof je door mij heen praat.  Als jij praat hoor ik mezelf spreken. El, bij jou kan ik opeens landen in mijn lijf.”
Pepijn  gaf mij een prachtig beeld van wat ik in de kern kan aanraken en betekenen voor mensen.

Ik mocht het van hem aan jullie vertellen!
Pepijn zei: “Ik voel het! Ik word weer zo lang, dat ik mijn benen rond de aarde kan leggen.”


Hoe werkt dat?

Ons lichaam is vaak te klein voor wat we meemaken en verwerken.
Onze ziel, ons ZIJN, onze energie is vele malen groter dan ons fysieke lichaam. Ons energetisch lichaam is vele malen groter!
Als we weer contact kunnen maken met wie we echt zijn, kunnen we eindeloos lang worden. We groeien, groeien en wel echt heel letterlijk. We kunnen het echt voelen!
We reiken dan van hemel naar aarde, van aarde naar hemel en verder dan dat. We vormen  een toegang naar verleden en toekomst.

Op zo’n moment zijn we ook ‘op onze levensweg’.

Het is best moeilijk om dit met je verstand te kunnen bevatten. Ons brein doet echt zijn best hoor en  doet overigens gewoon lekker mee met die groei. Maar dat verstand van ons, dat verstand daarentegen, kan dit maar moeilijk bevatten. Ons verstand is slechts een deel van ons brein en nu net niet het deel dat dit kan bevatten of uitleggen. Als we het rationeel benaderen is het dus niet te pakken en te snappen.

Dit is namelijk een gevoelskwestie.

Je mag het dus voelen. En als je het voelt, dan word je net als Pepijn, iemand met een eindeloos bereik, die zomaar “Zijn benen rond de aarde kan leggen”.

Als je dat kunt heb je een schat in handen: de schat van het oneindige!
De schat van het onbeperkt vermogen! Daar word je heeeeeeeel rustig van, daar word je heel “wetend’ van.

Pittige materie voor de wetenschap – Een fluitje van een cent voor Pepijn.
Wil jij dit ook kunnen?

Breng jezelf eerst van je hoofd in je lijf.

Zorg voor lichaamsbinding!

Zoek die dingen op, waarbij je weer mag voelen en ervaren.

Je zult eerst weer mogen gaan voelen en van daaruit kun je met stappen in de magische verbinding met het oneindige komen. Misschien ga je ook groeien net als ik, net als Pepijn.

Laat je vooral inspireren door nieuwsgierig te zijn, niet te hard te willen, maar wel echt te gaan voelen!!!

Goeie tip: Ga bijvoorbeeld maar eens “ Landen in een berg bladeren!

Enne…. over dat boek gesproken:  “Pepijn, dat komt er nog aan! Het groeit met stappen, net zoals wij  groeien!”

Fijne december maand gewenst – Hartelijke groeten El Lenssen – Het Tempeltje