Tag Archives: consult

Crisis of sterrenhemel

Vandaag zit ik tandenknarsend en met een verwaaid hoofd de lucht in te staren.
‘Ik zie het niet, ik zie het niet.
Wát moet ik eigenlijk zien?
Hoe moet ik verder, hoe ga ik door?’

Calamiteiten en crisis, geloof me, ik weet er alles van. Als ik naar mijn eigen levensverhaal kijk, is dat een kralenketting van wonderlijke inzichten en groeimomenten steeds geopend door… CRISIS, jawél!
Mijn meest recente crisis is van deze zomer. Mijn lijf, nu zestig jaar geworden, is toe aan een totale reset. Allerlei vage fysieke kwaaltjes vroegen om een specifieke aanvliegroute deze zomer. Ik heb geluk met mijn antennes, die zijn tegenwoordig zo verfijnd, dat ik via een soort voorzienigheid weet waar ik naartoe moet, of weet wie mij ergens naartoe zal leiden.
Ik werd via mijn innerlijke navigatiesysteem feilloos naar een goede plek geleid. De bouwstenen van mijn fysieke lichaam vroegen om nieuwe stofjes bleek. Bepaalde voedingsstoffen verdroeg ik niet meer goed en van bepaalde stoffen kwam ik tekort. Deze crisis kon dus heel concreet worden aangepakt, mijn crisis van deze zomer, er was iets aan te doen!

Ik hou ervan, van die praktische helderheid. Het geeft me vertrouwen en houvast. Mensen die horen dat ik helder wetend en helderziend ben, schatten dat misschien niet zo in, maar het is wie ik ben: een constructief bouwer en een metafysisch werker op bijzonder niveau.
Tastbaar en zichtbaar maken van het ongeziene of het niet gehoorde, het is mijn kracht.
Met de concrete informatie voor mijn eigen crisis was ik blij. Heerlijk nu kan ik verder!

Als ik dit schrijf, bedenk ik me: Dit slaat ook op mijn werk voor jou. Ik wil dat jij na een consult kunt zeggen: ‘Heerlijk, nu kan ik verder!’
Ik kan spiritualiteit alleen leven als ik ook als mens met twee voeten op de grond kan bouwen aan waarheid. Ik wil die hoge frequenties van ons verruimde bewustzijn voeten op aarde geven, voelbaar maken in jouw fysieke lijf en leven.

Mensen in crisis landen bij mij op de stoep

Ze landen plotsklaps uit de hemel op mijn deurmat, mensen. Een crisis plan je immers niet, die komt soms zomaar uit de lucht vallen.
Precies dáár kom ik in beeld, want er is informatie die het daglicht mag zien, zodat jij jouw crisis kunt managen en je met meer gloed, kracht en vertrouwen je leven doorpakt.
Geloof me, dat geeft voeding en vertrouwen voor al wat komt. Een kostbaar goed hier in dit leven is hoop en vertrouwen, juist wanneer ‘crisis’ aanklopt aan onze deur.

Wat gebeuren er een mooie en wonderlijke dingen als jij op het scherp van de snede opeens doorgang ziet en ontdekt dat iets in jou wil loslaten, zodat die crisis anders op je af komt.
Hoe klein of groot je ook bent, jij wordt sterker van binnen. Je blinde vlekken lichten op en worden jouw kracht.
De afgelopen maanden heb ik stoere mensen gezien, jong en oud, die zichzelf herpakken en nieuwe routes kiezen, omdat ze in een consult opeens zien hoe ze een crisis kunnen managen in verbinding met hun Zielen-pad en trouw aan hun waarachtige zijn.
Laat een crisis nooit jouw sterrenhemel afpakken. Laat een crisis jou verdiepen, je kracht herleven.

Aan mijn haren kun je zien hoeveel crisis mijn leven heeft gekend. Het is ontploft, mijn kapsel, en dat vind ik helemaal kloppen.
Ondertussen heeft mijn creatieve brein door mijn recente crisis ontzettend veel leuke nieuwe gerechten bedacht om te eten en wordt iedereen die mee-eet hier ook gelukkiger van.
Alhoewel… de pannenkoeken van dit weekend waren wat mislukt. Mijn partner is een held in het maken van de heerlijkste pannenkoeken van de wereld, nergens zo lekker als hier thuis, maar ditmaal heeft mijn speciaal uitgezochte meel, de pannenkoeken plat geslagen en dan bedoel ik dus zo plat als een pannenkoek die niet meer ‘praat’, een platgeslagen bruine taaie koek.

Maar ik geef niet op, ik ben al op zoek gegaan naar ander meel en heb dat zojuist gevonden.
Reden temeer om snel weer de lekkerste pannenkoeken te laten bakken door mijn chef-kok. Déze sterrenhemel laat ik niet van me afpakken!

Over een schuddebuikende zak aardappels

Ik heb eens een bijzonder consult meegemaakt. Eigenlijk maak ik dagelijks zeer bijzondere consulten mee, maar deze was wel heel erg apart!

Ik weet niet eens meer waarover dat consult ging. Wat ik wel nog weet, is dat ik begon met de woorden: “Ik ben soms net een grote zak met zware aardappels, die zichzelf de trap op moet hijsen. Dat is me toch een karwei! ”

Zowel mijn cliënt als ik konden zich daar direct iets bij voorstellen.

Nu ging het er natuurlijk om, dat ik mijn cliënt die zak met aardappels ook in de schoenen wilde schuiven. Maar dat liep anders.
Ik zei: “Stel je nou eens voor: een zak aardappels die zichzelf de trap op probeert te hijsen.”

We zagen het meteen helemaal voor ons.

En toen… .gebeurde het.

Een lach krulde omhoog vanuit mijn buik en een lach krulde omhoog vanuit haar buik. De hemel brak open ter hoogte van ons keelgebied en zo uit het niets rolden we alle twee zeer overtuigend door in een schaterende schuddende bulderende LACH.

Die lach hield niet op, die lach werd een lawine.
Een lawine aan lach, waarvan de tranen rondvlogen in de praktijkruimte.

En elke keer als ik iets verstandigs probeerde te zeggen om ons, en vooral mijzelf natuurlijk, te herpakken, schoot die lach weer omhoog vanuit mij of haar. En….daar gingen we weer!

Het krulde vanuit onze buik omhoog en ik kon niet anders, dan dubbel hangen.

Een zak aardappels, die de trap niet op komt. En dit moest er nu van komen!
Zo langzaam aan rolden in mijn verbeelding die aardappels alle kanten uit. 25 Kilo aardappels, het was een grote zware zak, rolden door de ruimte met veel gegiebel, gegeit en gekanonneer.
Help, help . Er kwam geen zinnig woord meer over mijn lippen.

Hoe meer ik mij in de strijd wierp, om toch maar vooral ook nog even verstandig over te komen, hoe meer zakken aardappels mijn cliënt zag en….daar gingen we weer!

Ik weet het echt niet zeker, maar dit moet toch zo’n half uur hebben geduurd, want toen was het consult opeens voorbij.
Er viel even een stilte. We keken zeker niet verbaasd op. Dit was heel normaal.

We schudden elkaar de hand en zeiden lachend: tot een volgende keer.
We wogen kilo’s en kilo’s lichter. Zij was een meisje van 11 en ik was El.

Leuke anekdote:
We droegen die dag precies dezelfde bril! Die hadden we allebei net nieuw uitgezocht.