Category Archives: blog

De minister en de sneeuwpop

Joeperdepoepie, hier breng ik je een leuk bericht. Mijn podcast wordt goed bekeken. Daar ben ik super blij mee. We schieten al ruim voorbij de 3000 beluisterde opnames, tjonge is dat niet wat? Ik heb er sinds de kerst vele uurtjes naartoe gedragen, om alles mooi klaar te zetten. Er staan bijzondere uitzendingen te wachten over mijn magische beleving van deze wereld en mijn levenswerk, allemaal voor jou ter bevrijding, verwondering en inspiratie. Dadelijk, na deze lockdown, als het gewone werk in real life zich weer aandient, gooi ik nog meer uitzendingen de lucht in. Met één druk op de knop kom ik zo je oortjes binnen. 

Het geluid is ook verbeterd en warempel nu sta ik ook al te zingen in mijn uitzendingen, het moet niet veel gekker worden. Heb je de oefeningen al gevonden en de verhalen? Om maar niet te spreken van Rebel-el want als je die luistert, val je om, ren je hard weg, of raak je volledig bevrijd zoals het een echte rebel betaamd.

Super dat ook de jeugd de route naar de praktijk opzoekt in deze rare tijd. Ze komen van jaren terug en duiken opeens op. Ooit eens geweest en nu zich mij herinnerd. Nou da’s toch bijzonder. I love it!

De podcast is overigens voor alle leeftijden. Mijn favoriet is Het Zandmannetje, voor de kleintjes en voor mij, want wie wil er nu niet heerlijk in slaap doezelen in de wondere wereld van zand en zee?

Mijn tijd is goed besteed en letterlijk naar de toekomst toe gedragen. Straks gaan de deuren open, geniet nu even van ‘de minister’, míjn minister, haha, in Rebel 5. De minister werd een sneeuwpop en deed er zijn voordeel mee, net als ik. Wil je weten hoe dat zit? Beluister hier mijn minister

Nog meer luisterplezier

Klik hier voor alle podcastkanalen waarop ik te vinden ben, Spotify, iTunes, Radio Public en meer.
Voor leuke verhalen, vrolijk of intens, interessante dagboekverslagen, oefeningen en tips, verruimd bewustzijn, helder zien, op weg naar meer levensplezier!

Binnenkort komt mijn Kus van het Universum op een heel speciale manier bij je terug, maar daarover vertel ik in de lente, want dat de lente komt is zeker.

Prikangst

Nu we langzaamaan allemaal een inenting kunnen gaan halen tegen het COVID – virus wordt het weer actueel; of je nu wel of niet kiest voor vaccinatie, van meerdere mensen krijg ik te horen: ‘Spuiten en naalden, ik vind ze eng en kijk er als een berg tegenop als ik voor een injectie, infuus, verdoving of wat dan ook naar de dokter moet’.
Voor sommige mensen kan zelfs de gedachte alleen al aan een naald of spuit een echte angst of paniek oproepen en hoe meer je eraan denkt, hoe erger het wordt.

Ben je op zoek naar wat rust of ontspanning voor een medische ingreep? Lees dan verder.

Ik heb een oefening gemaakt, die kan helpen bij prikangst. Zie You tube  Probeer het eens. Je kunt er bij voorbaat al rustiger van worden en de innerlijke beelden ter plekke, vlak vooraf en tijdens een prik, gebruiken om die spuit op een ander niveau te ervaren. Opeens is die naald al gezet en is het voorbij voor je er erg in hebt. Dit met minder spanning, angst of pijn.

De grote grap is dat ik zelf plotseling geheel onverwachts vanwege een vermeende voedselallergie bij de huisarts belandde, toen ik die oefening net gemaakt had. Ik werd doorgestuurd naar bloedprikpost in het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Hoe gek kun je het hebben? Dus wie mocht als eerste gebruik maken van haar eigen prik-oefening? Haha, het Universum lacht: Ik dus!

Ik zeg je, ik ben zelf niet zo bang voor naalden, maar ik probeerde mijn eigen tools natuurlijk wel uit nu deze kans zich voordeed.
De ervaring was verrassend en heel anders dan anders.  Het was of ik elders was, in mijn eigen beeldverhaal en de letterlijke naald totaal langs mij heen ging en in dat bergje zand schoof, waarover ik het in die oefening heb. Apart, het was voorbij voor ik het door had. Mooi toch?

Voor de oefening Prikangst: klik hier

Op mijn site staan nog meer interessante oefeningen. Klik hier voor een podcastkanaal van jouw keuze Spotify, iTunes, Radio Public

Verdwaald corona uitstapje

Je zult het wel niet geloven, vandaag ben ik maar liefst drie keer verdwaald.
‘El, hoe speel je het klaar?’

Vandaag is het mijn vrije dag en heb ik mezelf getrakteerd op een uitstapje in coronatijd. Lekker een eindje lopen en sparren met iemand uit mijn netwerk over zaken, werk en privé, lekker van alles door elkaar om kennis te maken.

Dat ‘van alles door elkaar’ grijpt zijn kans al, wanneer ik zoevend op mijn fietsje richting andere kant van Rosmalen, De Groote Wielen rijd.
Praktisch als ik ben, heb ik de vorige dag op de plattegrond van google maps uitgeplozen hoe ik moet rijden, dus dat moet goed gaan.

Tja, oeff, die wegen zien er in het echt heel anders uit, hè.
Ik ga lekker snel op mijn fiets zonder trap ondersteuning, helemaal puur op eigen kracht, want er moet iets uit.
Heb jij dat ook, corona kriebels? Dan moet er iets uit en kun je maar het best in beweging komen of veel lawaai maken.
Dat vele lawaai heb ik dit weekend al gemaakt.  Vandaag is mijn rustdag en stel ik me bezinnend op, maar dat er iets uit moet is zeker. Ik fietst zo triomfantelijk driftig door, dat ik nog denk, ik zoef zo direct vast voorbij al die afslagen.

In het dorp gaat het al mis, de eerste verkeerde afslag, en ik maar door fietsen. Ik kom uiteindelijk 180 graden noorderbreedte elders tot bedaren. ‘Fiets omdraaien El, andere kant op’.

De eerste paar kilometer zitten er inmiddels op, ik ben al te laat, maar hoera, ik heb mijn FB Messenger en bericht mijn wandelgenoot: ‘Ik sta nu bij de voetbalvelden van OJC, ben vlakbij, ik kom eraan!!’

Hop, hop doorfietsen maar. Ze staat mij al toe te zwaaien bij strandje windkracht 5. Ik ben op de goede weg, en voel me trots: ‘Goed gedaan El, alsnog’.

Alé hop, nu samen lopen.
Ik weet niet of je het weet, maar ik ben nogal een kakel en mijn enthousiaste eerste verhalen brengen haar zo in vervoering (denk ik) dat zij vervolgens ook een afslag mist van het rondje dat ze vaker maakt.
‘Hé, we komen nu wel heel vreemd en wijds uit, kijk die vogels eens en wat een horizonten.’

Ja, ja, lopen dus, en op tijd opzij voor de grote auto’s, want ons vriendelijke wandelpad is inmiddels veranderd in een bemodderde vrachtwagenroute. Harde weg en hard op weg. Daar lopen we, zeer aangenaam, veel gepraat, het blijft droog.

Als alles toch wat lang gaat duren en die weg vreemd de verkeerde kant op buigt, vraagt mijn wandelgenoot aan iemand de weg. ‘Daarheen, daarheen en dan nog een eind. Verderop zie je De Groote Wielen vast ergens verschijnen’.

De route is inmiddels enigszins verdubbeld in lengte, maar de inhoud van onze gespreksstof is er niet minder om.
Kilometers verder, daar gloort zij, De Groote wielen, inmiddels verworden tot stad van mijn dromen. Nu we weer vast grond onder onze intuïtieve navigatie krijgen, staat de opluchting aan het roer van mijn beleving. Dat gebeurt er met je als je erg blij en opgelucht bent, dan wordt alles mooier.

We vinden warempel mijn fiets terug.
Inmiddels is het program iets uit de hand gelopen, maar ik wil op de terugweg naar huis toch ook nog even langs het dorp, kijken in de etalage naar wol van mijn favoriete brei- en fourniturenzaak Be Clever.

Nou als ik wat opschiet, kan dat nog net. Dus daar ga ik weer, zoevend met een enthousiaste verbetenheid om die wol toch nog even op de valreep te spotten.

Wat denk je? Drie keer raden, nee laat maar.
Ik rijd me weer vast en klem, compleet verdwaald in de wijk Overlaet.
Ergens ben ik verstrikt geraakt in één van de Borchen, toen ik bij ‘het kunstwerk’, mijn ankerpunt voor bewegwijzering, de verkeerde afslag nam, alweer.

Tjonge, hopeloos op mijn fietsje bel ik nu toch maar naar huis: ‘Ik ben verdwaald in een wijk waar ik notabene ooit in lang vervlogen tijden zelf heb gewoond, maar ik ben nu zo thuis hoor’.

Al rondjes draaiend in de wijk en naar de weg vragend, vind ik na twintig minuten omzwervingen ons dorp Rosmalen in de kern terug.
Met glanzende ogen sta ik stil voor de etalage van mijn wolwinkel.
Daar ligt mijn garen. Die bollen wil ik hebben!
Opeens steekt er iemand het hoofd door de deuropening naar buiten. Met mondkapje bekleed hoor ik zeggen: ‘El wacht even, we pakken het voor je en zetten het buiten op de stoep klaar. We gaan hier zo alles weer afsluiten, toevallig dat je er net nú bent’.
Toeval? Wat denk je, dat ik voor niks de uitgebreide route heb genomen om hier exact op het juist moment mijn wol in ontvangst te nemen? Tuurlijk niet.

Ik fiets blij naar huis op mijn fietsje, wol in mijn mandje voorop, hongerige buik, voldaan van een leuke ontmoeting. Ik heb zeker twee keer tien kilometer gelopen en gefietst, dat kan haast niet anders. Dat is bijna een halve marathon: ‘Knap El, knap!’

Ik stort mezelf mijn eigen woning binnen met de woorden: ‘Dit geloof je niet. Ik ben vandaag drie keer verdwaald, dríe keer. Hoe krijg ik het voor elkaar èn ik heb mijn wol!’

Ik krijg een bijzondere reactie terug: ’Je had google maps even kunnen pakken en lust je een gebakken ei?’
Hier val ik dus stil hè, helemaal stil. Dat is nou net mijn eer te na.
Een kwartier later smikkel ik voldaan mijn eitje op.

P.s. Wil jij ook eens met mij op stap? Leuk! Zorg wel dat je ruim tijd inplant, want zoals je hebt kunnen lezen: we pakken het groots aan!

Lees meer

Alles is in wording

Nú is de tijd iets met je te delen. Het is het begin van een verhaal, een verhaal over ons mensdom.

Uit mijn dagboek:
Januari 2020 ik krijg een view te zien over onze wereldbol.

Ik lig zoals vaker lekker te spetteren op mijn buik in mijn ligbad en blaas bellen in het water. Als ik dat doe, komen er vaak inzichten binnen rollen en nieuwe ideeën. In mijn hoofd wordt dan veel gepraat. Er wordt mij veel verteld. De plannen van de dag krijgen er ook vorm.

Ditmaal echter is het anders.

Ik word plotseling langzaam en geleidelijk via een soort parachute koorden boven mijzelf uitgetild en hang als het mannetje ‘Karlsson van het Dak’ boven mijzelf te zweven.

Vanaf dat punt en voor ik het door heb, ben ik opeens in het heelal en wel schuin boven de aarde om precies te zijn. De aardbol kan ik in totaal overzien. Waar ik hang is het stil, heel stil, windstil.

Ik kan niet zien vanuit welke hoek ik naar de aarde kijk en welke continenten ik in beeld krijg. Dat heeft een reden. Er trekt een groot eczeem over de aardbol heen, als een schubbenhuid. Het omsluit delen van de aardbol. Als ik er echt naar kijk en ermee connect krijg ik geen lucht, krijg ik het benauwd. Maar ik ben op een soort neutrale stille hoge afstand en krijg alleen maar dit beeld te zien.

Zoals altijd stel ik vragen, veel intense vragen. Ik wil altijd de betekenis weten en, meer dan dat, de reden waarom. Meteen komt het antwoord. ‘Dat zijn de mensen op aarde.’

Meer hoor ik niet op dat moment, maar mijn gedachten rollen door.
Ik weet al, wij mensen maken er een potje van, we bevuilen de wereldbol door ons gedrag, we bevuilen ons eigen nest.

Ik heb die gedachte nog niet uitgesproken, of ik hoor: ‘Ja, maar de aardbol, moeder aarde is sterk en gaat niet ten onder door wat jij hier ziet. Moeder aarde herstelt snel en is veel sterker dan jullie zijn’.

Daarna blijft het stil.

Mijn idee van de werkelijkheid verandert op dat moment niet. Ik weet het al lang. We hebben door de eeuwen heen samen iets gecreëerd, dat op ons terug kaatst. We zijn onze eigen vijand geworden.

Mijn missie voor het upgraden van de energie wordt alleen maar sterker in de weken die volgen. Een innerlijke sterke stuwing vertelt mij per direct te bouwen aan mijn podcast, bij te leren hoe ik technisch jongleer met microfoons, geluid uit te testen en meer.
Ik krijg les van mijn volwassen kinderen, die behoorlijk technisch zijn aangelegd en leer hoe ik alles aanpak om in deze tijd uit te zenden.
Ja, ik schaf zelfs een stoere game microfoon aan. Nu kan ik vanuit mijn studio, een zolderruimte in ons huis, gaan broadcasten zonder al teveel ruis op te vangen van de vogels die in deze lente met veel lawaai op mijn zolder dak tikken. Zelfs de ronddansende eikels van het najaar mogen straks gewoon blijven vallen.

Uren gaan erin zitten, vrije dagen worden opgeslokt. Dag en nacht wordt meer dan dat. Het tijdspad buigt en verlengt voor mij. Aantekeningen over nieuwe kennis over de Wetten van het Universum komen binnen in mijn brein en landen op mijn bureau in notitieboeken.
De kennis die ik overdraag in mijn trainingen mengt zich met het nieuwe.

Mijn huis ligt vol met metafysische aantekeningen. Terwijl ik lees en lees, want ook boeken worden door mensen naar me toe gebracht, wordt mijn schrijven steeds belangrijker. Aanvragen voor gedichten, kattebelletjes en e-mailconsulten beginnen zich op te stapelen. Het gewone werk gaat ondertussen gestaag door, terwijl ik ook nog met stappen mijn feestelijk jubileum van 40-jaar dirigentschap in mei 2020 voorbereid. Er zijn veel ontmoetingen met groepen en met mensen. Nieuwe vriendschappen ontvouwen zich.
Wie kon deze eerste intense maanden van 2020 bedenken dat ik veel tijd zou gaan krijgen en dat het grote werk pas slechts in voorbereiding was?

Op een ochtend in februari 2020 zie ik een krantenkop. Ik beken je, ik kijk selectief naar het nieuws, want het doet me vaak geen goed wat ik lees, maar op de hoogte zijn op welke manier dan ook over wat er speelt, ik vind het een mede verantwoordelijkheid.
Al is het alleen maar om het feit, dat ook ik gebruik mag maken van alles wat in 3D beschikbaar is voor ons. Alles waarvan we gebruik mogen maken is door mensen gebouwd, door mensen mogelijk gemaakt.

Terug naar de krantenkop in februari 2020. In China valt de eerste dode door een virus dat ongrijpbaar is, steden gaan op slot. Het beeld van iemand met een mondkapje op blijft me bij, staat op mijn netvlies gegrift.

Maar ook dan blijft het stil. Ik voel verder niets. Terwijl normaal gesproken mijn intuïtie reageert, blijft het stil, windstil.

Het blijkt een stilte voor een storm die zijn weerga niet kent. Het mensdom schudt op haar grondvesten. Het is nu dat ik word geroepen, geroepen voor het grote werk.

Lees meer

Mijn Podcast kanaal voor jou

Dit is een super leuk bericht!
 
Jullie vroegen meermalen om een App met oefeningen of een CD om heerlijk naar te luisteren, opnames om terug te horen.
 
‘Gewoon El, omdat het zo fijn is door jouw stem meegenomen te worden,
en omdat ik deze oefening niet zo gemakkelijk in mijn eentje doe.

El, ik wil dit vaker horen en doen, ook lekker thuis. Kan dat?
En El, doe je voor mij een verhaaltje voor het slapen gaan?’

 
Eén van mijn droomwensen voor jullie was dan ook, mijn werk bereikbaar te maken via audiobestanden. Dat werd een heuse zoektocht achter de schermen maar in januari 2020 brak de hemel open en werd het helder, hoe we dit konden aanpakken.  

Met trots kondig ik dan ook aan: Heden is geboren mijn Podcast kanaal!

Op mijn podcast kanaal vind je leuke oefeningen, interessante informatie, verhalen en actuele zaken voor meer levensplezier, gezondheid, welzijn en creativiteit. Alles gestoeld op de Interne Codes, de Wetten van het Universum en mijn jarenlange intensieve werk op het metafysisch vlak.

Ik ben helemaal happy, gewoon omdat het heerlijk is iets aan jullie terug te geven. Besef je wel dat jij, ja jij, door mee te doen aan een activiteit, door op consult te komen, door in een training te duiken, door mij te laten creëren, door te komen zingen en wat nog meer, dat jij, ja jij, de nodige kennis naar mij toegebracht hebt?
 
Wat je in mij investeert, komt bij je terug. Dit is dus een rondje van de zaak, ik deel uit: mijn podcastkanaal is er voor jou! Laat vooral ook horen wat je ervan vindt. Zo bouwen we aan nog mooier, leuker en beter.
 
By the way, de komende week duik ik heel even kort onder, om bij te komen en véééééél te eten en te slapen na deze prestatie en geboorte van formaat.

Podcast beluisteren klik hier



Een krabbel speciaal voor jou

De aanvragen rollen al jaren binnen en ik ben er druk mee: Schrijven op speciaal verzoek en het Universum in jou vertalen, je levensweg laten spreken, het is al zo lang van mij.

Onlangs kwam er een speciale aanvraag op mijn pad. ‘El, wil je voor mij een korte notitie schrijven, zo eentje waar ik op kan navigeren, een ankerpuntje, een richtingwijzer? ’ Het was zo’n logische vraag. Ze kreeg meteen een vanzelfsprekend antwoord.
Maar daar bleef het niet bij, want het Universum luistert altijd mee als we ergens ten volle  ‘Ja’ tegen zeggen. Het Universum gaf me heel snel een volgend zetje in de vorm van een andere aanvraag: ‘El, wil je een Kattebelletje schrijven, speciaal voor mijn jarige dochter? Het moet kort zijn, want ik wil het graag mooi uitwerken op een sierbordje. Dus kort maar krachtig, zeg maar.’

Zo, daar kon ik dus niet meer omheen. Weer wilde een idee overduidelijk landen op aarde. En de naam voor dat idee kreeg ik ook nog eens meteen cadeau. Kattebelletjes dus.
Dank je wel Universum en dank je wel Engelen van de aarde, jullie die meeluisteren en mij gewoon door de hele drommelse boel heen loodsen met van die gave ideeën.

Nu zijn ze er dus voor iedereen: De Kattebelletjes op speciaal verzoek. En já, ze staan al op de site.
Wat een leuk idee: een krachtige notitie, een mooie voetnoot, een krabbel om mee vooruit te kunnen of een leuke quote ter felicitatie, om mee te nemen op jouw levensreis, als affirmatie, om de dag mee te starten, als reminder, voor in het kleinste kamertje van je huis of in the big saloon. Of nee, plak ze maar gewoon op je spiegel. Dat kan ook, want het Kattebelletje kan letterlijk alle kanten op bewegen.

Stuur wel even een foto mee als je ze aanvraagt, zodat ik trefzeker op jouw energie kan navigeren.
Voor meer informatie: klik hier

En de kosmos ademde mee 12 januari 2020

12 januari 2020, wat een bijzóndere datum waarop Pluto, Saturnus en Jupiter na honderden jaren weer samen komen in de kosmos. Er opent zich iets in ons. Wij worden meer dan ooit geroepen onze autonomie uit te stralen en ons authentieke zelf te leven vanuit gelijkwaardigheid en respect voor elkaar.

Voor mij werd deze dag extra bijzonder. Ik had een prachtige openende gebeurtenis op stapel staan: een huiskamerlezing op uitnodiging en speciaal verzoek. Dus ik pakte mijn spullen in. Boeken, afbeeldingen, notities, instrumenten, een stemvork en ik-zelf gingen op pad.

Daar zaten ze dan, verwachtingsvol in een mooie kring op locatie, klaar om mij te aanhoren. De ruimte was omgebouwd tot een plek van ontvangen. Stoelen aan de kant, prettige zitjes met een heldere kijk op mijn podiumpje: een plek bij  de serredeuren met uitzicht op de tuin, zodat iedereen mij goed kon zien. De uitnodiging lag daar: ‘El, kom je ons vertellen hoe je werkt, wat je doet? Het zou zo goed zijn dat velen ervan weten en dit begrijpen’.

Deze dag, 12 januari 2020, waarop de poorten naar Aquarius zich openen. Waarop Saturnus, Pluto en Jupiter samenkomen en ons zoveel gaan vertellen. Deze dag waarop mijn blauwdruk meer dan ooit wordt geactiveerd, omdat mijn Zielssetting en Zielsplan, mijn horoscoop vanuit mijn Essentie, zich exact en precies vouwen over de kosmische constellatie van dit moment en de toekomst. Hoe bijzonder is dat?!
Ik bèn Aquarius en ik bèn die Leeuw, zich manifesterend in het 11e huis. Voor wie dat snapt: ik open de informatie van de toekomst voor groepen, voor de wereld, op een eigenzinnige manier, waarbij het woord ‘bevrijding’ kernwoord en kernkracht is in mij en realiteit wordt voor jou.

Oww já, alles ging open. Ik vóelde het, het ging open in mij! En als ik al dacht ‘er was al zoveel’, zie ik nu: Het was allemaal ter voorbereiding, het grote werk begint nu pas.
Ik ben de leeuw, de vertaler en verteller, één van de leiders op weg naar nieuwe kansen en een nieuwe levensdynamiek voor de mens, de aarde en al wat leeft.

Grote woorden? Het valt mee. Want de boodschap is simpel en meer dan puur.
Deze ochtend mocht ik vertellen, verhalen en bezingen. Met al die duizenden liedjes en frasen in mijn hoofd en een lijf dat springt in het veld, raken mensen wakker en bevrijd. Dat noem ik nou oprecht: Kwinkelieren op het metafysische levenspad.

Mijn initiatie voor 12 januari 2020 had niet mooier kunnen zijn. Dank aan het kosmisch plan en dank aan  iedereen die zijn oren en hart oprecht open wil zetten.

Voor informatie over huiskamerlezingen stuur mij een e-mail

Hartelijke leeuwengroet,
El Lenssen – Het Tempeltje

Verwachtingsvol

Uit mijn dagboek:

‘En dan kom ik erachter dat de informatie in mij zit, meer en meer dan ik had gedacht. De dynamiek en informatie van de interne codes, ze staan allemaal genoteerd in krabbels en notities die ik de afgelopen jaren heb gemaakt, een bezigheid van dag en nacht. Hoe moet Einstein zich hebben gevoeld met de wetenschap en gedachte dat tijd overbrugbaar is?  Met de gedachte dat alles in één punt samen komt? Als ik mijn notities doorneem, is er zoveel te vertellen en te tonen. Soms ben ik nog bang dat ik het vergeet. Maar dat gebeurt niet, want het zit in mij!
Het is niet te pakken in woorden of in gesproken taal zonder meer, de grootste kracht blijkt te zitten in al die krabbels die ik heb gemaakt van energie zoals ik hem waarneem in ons als mensen. Ik weet wat het is, wat het betekent. We kunnen die energie aansturen, richting geven. Mijn eigen taal en energie vertelt het mij. Je leven masteren? Ja, het kan. We treden voorbij de zware structuur van de driedimensionaliteit.’


Abracadabra voor jou? Dat snap ik. 
De cursisten van de training Zielsgelukkig gaan het met stapjes begrijpen.
Ik neem jullie gewoon mee en laat het je letterlijk voelen. De waarheid zit namelijk echt in ons, in jou en in mij. Zodra je het gaat voelen wordt het concreet. 

Ondertussen stapelen de notities zich op. Ik voel er komt nog veel meer kennis aan het licht in mij. Wat een geschenk! 
Verwachtingsvol ga ik het nieuwe jaar in. Mijn inspiratie kan niet groter zijn. Ondertussen koester ik mijn handgeschreven krabbels.

Een levensbezieler in yoghurt-shock

Deze ochtend heb ik mij door een ondernemersontbijt heen gelaveerd met een heerlijk croissantje, een hard gekookt ei en een cappuccino. Ik had me voorgenomen er met smaak voor te gaan zitten en ondertussen hier en daar een geanimeerd gesprekje aan te gaan. Het liep allemaal wat anders.

Aanbeland bij mijn laatste ontbijtonderdeel ‘heerlijke yoghurt met vers fruit’, bleek ik al behoorlijk achter te lopen bij de rest. Ik bleef steken in mijn schaaltje yoghurt, terwijl iedereen al bedrijvig wilde doorstarten met fase twee. Iemand zou een pitch verzorgen en wij mochten luisteren. ‘Mooi’ dacht ik, ‘dan kan ik ondertussen nog even door smikkelen’.

Maar ojee, dat pakte anders uit.
Opeens zaten we in fase drie en keek iedereen mij verwachtingsvol aan. ‘Ja El , nu ben jij als eerste aan de beurt, we gaan het hele rondje af’.
Ik had nog niet helemaal door wat de bedoeling was. ‘Oh, ik moet zelf ook vertellen wat ik doe?’
‘Ja, graag een korte pitch van jou, El. Je hebt twee minuten. Ja inderdaad nu meteen, want er zijn nog vele wachtenden na jou.’

Owwww, jemig, hoe breng je onder woorden wat je doet?
Nee, erger nog, hoe breng ik onder woorden wat ik doe?
Shit, shit, in slechts twee minuten ad hoc en onvoorbereid vertellen wie ik ben en wat ik doe. Ik verslikte me bijna in mijn yoghurt.

Goed oké dan. Komt ie:
‘Ja, uhmmm, hoe ga ik dat nou eens vertellen. Tja, ik doe eigenlijk van álles. Kijk maar eens op mijn website. Ik zing en geef trainingen en adviseer mensen.’
Het woord coach kreeg ik niet eens over mijn lippen, want op één of andere eigenaardige manier krijg ik daar steeds bultjes van.
Al binnen één minuut (knáp van mij, strák getimed) was ik klaar en mocht de volgende.

Mijn innerlijke bespiegelingen volgden daarna, terwijl de ronde zoeff, zoeff doorging.
‘Een volgende keer moet dit anders, El’. Ik bedacht: ‘Dan ga ik gewoon zeggen wat er op mijn kaartje staat en daar plak ik dan wat titels achteraan’. Goed toch?

Nee, want als ik ter plekke ga zeggen dat ik een heldere waarnemer ben, een ziener, een transformator, een lichtende pijl die door energieën heen klieft en mensen optilt naar een nieuw en lichter niveau.
Als ik zeg, dat ik als levensbezieler stromen en stromen mensen ontvang en ze de weg wijs, dat ik ondertussen ook auteur ben, trainer, dirigent, een heldere ziener die haar eigen levenspad bewust creëert.
Als ik zeg dat ik door dimensies heen reis en afstanden doorklief door de ether om licht uit te strooien en liefde terug te brengen naar waar die thuishoort.
Als ik zeg dat ik daar tegenwoordig trainingen over geef en dat dat zooooo gaaaaaaf is om te doen. Dat ik mensen leer vliegen en dat ze er niet genoeg van krijgen. Dat het enthousiasme over wat er metafysisch mogelijk is de 3e dimensie ver, vér overstijgt. Dat we dáár gelukkig van worden, vervúld van raken en nooit meer anders willen…

Als ik dat allemaal zeg met mijn schaaltje verlate yoghurt al lepelend in de hand, dan verklaren ze me voor gek. Er zouden er zich nog meer kunnen verslikken, maar dan in de koffie en de thee. Nee, dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Gelukkig was ik in yoghurt-shock.


Ben jij tevreden?

Onlangs hebben we met zanggroep Puur een optreden gegeven in zorginstelling Cunera in Heeswijk. We hadden een mooi avondvullend programma afgestemd op het publiek. De zaal was goed gevuld en wij waren met de groep heerlijk compleet. Echt fijn als iedereen van de partij is! Hoe meer Zielen, hoe meer vreugd. Daar word ik blij van.

Eén van de zangers stelde mij in de pauze de vraag: ‘En El, ben je tevreden?’
Het is een vraag die mij wel vaker wordt gesteld en waar ik altijd een beetje mee in conflict raak.
Tevreden? Dan moet ik iets meten en afwegen. Dan moet ik achteraf gaan kijken en analyseren ‘Wat is hier precies gebeurd, wat ging er goed en niet goed?’  
Het is een vraag die in mijn gedachtegang eigenlijk niet zo past.

Ik ben blij met wat ik doe als jij ervan groeit, als jij geniet van de ervaring en als dat wat we doen vreugde schenkt.
Ik raak vervuld als we via onze muziek de ander kunnen aanraken, tot denken kunnen stemmen, energie kunnen geven, kunnen vervullen, kunnen troosten, kunnen doen verwonderen.
Ik geniet ervan als wij als groep heerlijk vrij kunnen zingen en swingen op onze muziek.

Deze avond zag ik blije gezichten en mensen die opveerden uit hun stoelen. Ik kon in de ogen van het publiek kijken. Al zingend zeiden we ‘Hallo’ tegen elkaar.
Elke noot is dan op zijn plaats, ieders inzet draagt daartoe bij.
Hoe meer dit mag zijn ‘als van nature’, hoe puurder we onszelf manifesteren, hoe dieper en oprechter het van binnenuit kan komen.
Helemaal in het moment zijn, gefocust op wat we hier ter plekke doen, intens meedoen, daar gaat het om.
De luisteraar kan dan ontvangen en voelt zich gezien. Wij als zangers en muzikanten onder elkaar worden ook opgetild en voelen ons verbonden met elkaar en het publiek.

Als mijn hart warm gaat gloeien en ik van binnen een grimas, een huppel voel opkomen, dan ben ik méér dan tevreden, veel meer dan dat!
Op zo’n moment ben ik in mijn element en vieren we het leven op het hoogste niveau.

Dank je wel zangers/muzikanten van Puur, medewerkers van Cunera en publiek. Missie geslaagd!

« Older Entries Recent Entries »